Kinezyterapia – leczenie ruchem, gimnastyka lecznicza. Forma ta wykorzystuje ruch jako środek leczniczy, przez co ma zdolność oddziaływania na wszystkie narządy naszego organizmu. Jej zadaniem jest przywrócenie pełnej sprawności fizycznej (jeżeli jest to możliwe w danym schorzeniu) lub maksymalnej sprawności fizycznej w schorzeniach przewlekłych i pozostawiających pewne zmiany nieodwracalne. Stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, zespołach bólowych kręgosłupa, przed i po zabiegach operacyjnych, po udarach, zawałach.

Kinezyterapia miejscowa dotyczy bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, składają się na nią:

  • ćwiczenia bierne,
  • ćwiczenia czynno-bierne,
  • ćwiczenia wolne,
  • ćwiczenia izometryczne,
  • ćwiczenia wspomagane,
  • ćwiczenia z oporem,
  • ćwiczenia specjalne wg metod fizjoterapeutycznych (PNF, Metoda Mc Kenzie, terapia manualna).

Ogólna kinezyterapia składa się z ćwiczeń całego ciała:

  • ćwiczenia ogólnokondycyjne,
  • chodzenie z kijkami (nordic walking).

Ćwiczenia indywidualne (specjalne) prowadzone są przez terapeutę wg metod:

  • PNF (Prioproceptive Neuromuscular Facilitation, M. Knott) – ćwiczenia prowadzone tą metodą dążą do utorowania ruchów przez funkcjonalną jedność nerwów i mięśni. Utorowanie daje się stymulować przez bodźce:

– eksteroreceptywne (stymulacja dotykowa, wizualna, werbalna),

– propioreceptywne (poprzez układ ruchu w formie rozciągania i stymulacji stawu).

          Ćwiczenia metodą PNF stosuje się u pacjentów z:

– uszkodzeniami nn.obwodowych, np. porażenie n. promieniowego lub strzałkowego,

– chorobami ośrodkowego układu nerwowego: ataksja, SM, niedowład mózgowy,

– chorobami rdzenia kręgowego,

– niedowładami kończyn na skutek urazów, guzów, zapaleń,

– chorobami zwyrodnieniowymi kręgosłupa i stawów kończyn,

– po złamaniach,

– po udarach,

– po uszkodzeniach mięśni, ścięgien, więzadeł, uszkodzeń nerwowych.

  • Metoda Mc Kenzie – mechaniczne diagnozowanie i leczenie schorzeń kręgosłupa, wynikających z przeciążeń statycznych i dynamicznych. Terapeuta na podstawie obszernego wywiadu i badania pacjenta, dobiera odpowiedni dla niego program postępowania w określonym schorzeniu kręgosłupa. Pacjent zostaje poinstruowany jak likwidować skutki i eliminować przyczyny problemów kręgosłupa.

Metodę stosuje się w schorzeniach kręgosłupa i stawów obwodowych np. zaburzenia struktury uszkodzonego dysku (dyskopatie), objawy rwy kulszowej, rwy biodrowej, rwy ramiennej, dysfunkcje tkanek miękkich.

  • Terapia manualna wg Kaltenborna, Mulligana – rodzaj technik terapeutycznych stosowany   w celu zniesienia ograniczonej ruchomości stawu lub tkanek miękkich. Terapia manualna Mulligana dodatkowo wykorzystuje ruch pacjenta w czasie wykonywanego zabiegu.
  • Terapia punktów spustowych – stosowanie technik terapeutycznych na tkanki miękkie w celu złagodzenia bólu, szczególnie u pacjentów z chronicznym, przewlekłym bólem.